ชีวิตก็แค่เนี้ยะ

วันนี้ flat mate จะกลับบ้านครับ
จริง ๆ เป็น flatmate ใหม่เพิ่งมาเมื่อเสาร์ก่อน เพราะว่าเขาอยู่บ้านของ landlord อีกหลังนึง แต่ว่า landlord จะ refurbish บ้านหลังนั้นเลยเอามาไว้บ้านหลังนี้ ก็ไม่ค่อยได้คุยกันมาก นิด ๆ หน่อย ๆ
เขาเป็นผู้ชายชาวกรีก ครับ นิสัยดีมาก ชวนคุย บางทีไปซื้อข้าวก็ถามเอาอะไรรึเปล่า ก็คุยกันบ้างเป้นกระสัยไม่ได้ทำอะไรให้มาก

เขาไปเล่นบาส แล้วกลับมาก็ถามว่าเราขอบเล่นบาสเป่า เราก็บอกว่าชอบ เขาบอกเด๋ววันหลังไปเล่นจะบอก ตั้งแต่วันนั้นฝนตกทุกวันประกอบกับช่วงนี้กลับเย็น เพราะว่านั่งรอผลการทดลอง
คุยกันว่าวันนี้เขาจะกลับไปพักผ่อนที่บ้านซักเดือน กลับมาก็คงไม่ได้เจอกันแล้ว เขาบอกจะออกไปหกโมงเย็น วันนี้เลยรีบกลับมากออกจากมหาลัยตอนห้าโมงครึ่ง ถึงบ้านห้าโมงห้าสิบ พบว่า เขาไปแล้ว ก็... เสียอารมณ์นิดหน่อย

เข้าบ้านมาเขาเขียนโน๊ตทิ้งไว้ดีมาก ประมาณว่าเราเป็น one of the best flat mate I had this year ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ทำไรให้เนียะนะ หรือว่าคนกรีกนิสัยดีอย่างนี้อยู่แล้ว

แล้วเขาก็ทิ้ง wrist band สีฟ้าไว้ให้ดูต่างหน้า แล้วก็บอกว่าทิ้งไว้ให้เพราะว่าเห็นเราบอกชอบบาส
ให้เบอร์ที่กรีซไว้พร้อมเผื่อว่าจะไปเที่ยว
ทำไมเขาเป็นคนดีอย่างนี้อ่ะ T-T

ชีวิตก้แค่นี้มีคนผ่านมาก็ผ่านไป เจอคนดีก็ต้องจดจำไว้ ...

จะถ่ายรูปกะมันยังไม่ได้ถ่ายเลยเนีย้ะ

You are not talkative as last year

วันนี้เพื่อนทักครับ ว่าทำไมปีนี้เราไม่ค่อย talkative เหมือนปีที่แล้ว
นั่นสิ ปีนี้สภาพหลายอย่างมันเปลี่ยน
ตั้งใจทำงานมากเกินไป ? ไม่ค่อยได้ไปสังคมกะใครเท่าไหร่ (ไม่ได้ไปเล่นวอลเลย์แล้วนั่งดวดเบียร์กะชาวบ้านมาสองเดือน ปีที่แล้วไปกะเขาทุกอาทิตย์) กลายเป็นปีศาจ PhD student วัน ๆ นั่งทำวิจัย กลับบ้านดูทีวี
ถ้ากลับเมืองไทยแล้วพูดภาษาอังกฤษไม่ได้นี่ จะถือว่าแย่ไหมเนีย้ะ ?
นั่นสิ ปีนี้ทำไมไม่ค่อยได้มีโอกาสพูด อย่างนี้จะพูดได้ไงเนีย้ะ ?

วันนี้อ่านความเห็นพันทิป (ความเห็นที่ 2) มาเขาว่าคนไทยมีปัญหาเรื่องการเขียน เรียกกันว่า "ตรรกะพิการ" โกหกโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่สามารถอธิบายความเห็นที่ถูกต้องได้ มีความรู้สึกเหมือนกันว่าเราก็เป็น พูดก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเขียนก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง ไปอ่านหนังสือราชการชาวบ้านก็รู้สึกมึน ๆ เขียนเองเข้าใจเอง คนอื่นไม่ต้องสนใจก็ได้
แย่แล้วภาษาไทย

สุดท้ายวันนี้ดูรายการเด็ดประจำชาติ Bigbrother ที่ปีนี้ไม่ได้มาเขียนบล็อกแนะนำทุกวันเช่นปีที่แล้ว (เห็นไหมภาษาไทยสับสน เขียนอย่างนี้เข้าใจว่าปีที่แล้วเขียนแนะนำไหมอ่ะ ?) ปีนี้มีคนไทยด้วย แต่ว่าติดใจที่ตอนท้าย ๆ ของ Hilight เขาบอกว่า (พูดภาษาอังกฤษนะ ไม่ไช่ภาษาไทย) เขาบอกว่าเขารู้สึกแปลก ๆ เพราะวันนี้ ไปดูรูปถ่ายของตัวเองเมื่อก่อนรู้สึกว่ายิ้มอย่างมีความสุข ตอนนี้ (ที่อยู่ในบ้าน BB) ก็มีความสุขนะ แต่มันไม่ใช้ยิ้มอย่างมีความสุขอย่างในรูป

บางครั้งถ้าเรามีอดีตให้จดจำ นำมาเปรียบเทียบกับปัจจุบันมันก็อาจบั่นทอนปัจจุบันของเราได้นะเนี้ยะ

เขาเรียกว่ามีสไตล์

โพสต์ entry ล่าสุดไว้เป็นเดือนเพิ่งไปอ่านเมื่ออาทิตย์ที่แล้วมีคนมาโพส ด้วย ดีใจ ๆ
มีคนแสดงตัวว่าอ่านด้วย :)
แต่เดือนที่ผ่านมาไม่รู้จะมีอะไรเขียน เพราะ่วาหนักไปทางปั่นงานไม่มีเรื่องเฮฮา ครั้นจะมาเขียนเรื่องไม่เฮฮา ก็รู้สึกว่าเขียนไปก็นั่งเศร้าไป
ชีวิตมีไรบ้าง ?
ตื่นเช้าไปมหาลัย นั่งทำงาน
ตอนเที่ยงไปซื้ออาหาร take out กะเพื่อนในแลป เป็นช่วงเดียวที่ได้ social แบบ social จริง ๆ
กลับมากินข้าวอ่านข่าวกีฬาและการเมือง

แล้วก็นั่งเบื่อการเมืองถึงบ่ายสาม
บ่ายสามเริ่มทำงานต่อ
หกโมงกลับบ้านไปทำกับข้าวรอดูบอลยูโร ถ้าเป็นรอบแรกก็กลับตั้งแต่สี่โมงครึ่ง

เพื่อนบอกว่าถ้าอังกฤษเข้ารอบไปรอดูที่จตุรัสกลางเมือง (เขาเรียกว่า squre อ่ะ ไม่รู้จะแปลยังไงละ)
คนแสนแปดไปดูบอลที่ จอใหญ่กลางเมือง
ดวงแตก อดดูซ่ะงั้น
แต่เรื่องของเรื่องที่มาโพสไม่ใช่อไรหรอก
มีสไตล์ นี่เป็นเรื่องของโฆษณา ถ้าไม่นับว่าเพลงโดนแเนื้อหางั้น ๆ แล้วมันก็มีอะไรที่ว่าดูเหนือพอสมควร (ไม่นับละครที่รู้สึกว่าเหนือชั้นกว่าละครไทย แต่ว่าไม่ได้ดูละครไทยมานานมากแล้วเว้นแต่เป็นต่อ :P)

เป็นเรื่องทางสังคมครับ
เมืองไทยโฆษณาเกี่ยวกับการดื่มที่ดังที่สุดก็คงเป็น จน เครียด กินเหล้า...
จุดมุ่งหมายในแต่ละชุดก็คือ ให้คนไทยงดเว้นการกินเหล้าจะได้รวยขึ้น ไม่น่าเกลียด
แต่ทำแล้วออกฮา ๆ แถมกลายเป็นมุขให้คนกินเหล้ากันมากกว่า

ที่นี่ก็พอมีชื่อชุดคือ Drink Responsible, Know your limit แปลไทยเป็นอังกฤษก็คือ จะกินก็รับผิดชอบหน่อย รู้จักบันยะ บันยังบ้าง ชุดแรก ๆ ก็ดูก็งั้น ๆ แต่ชุดล่าสุดเนีย้ะ รู้สึกมันโดน ตลกนิด ๆ

เชิญทัศนา


มีสองอันนะ



ลองดูว่าเป็นไง
เราไม่ได้ห้าม แต่สร้างสติ ก่อนทำอะไร สร้างภูมิคุ้มกันทางความคิด
ดูแล้ว มีสไตล์ไหมอ่ ะ??

ป.ล. ตอบคำถามเก่าที่ไม่รู้ว่าคนถามจะกลับมาอ่านรึเปล่า

เรียนมาด้วยทุนของที่ทำงานครับ โชคดีมาก ๆ เพราะมีทุนตอนที่ทำงานไม่มีคนเลยประหนึ่งได้เลยไม่ต้องไปแย่งใคร
ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย ถ้านับแต่ค่ากิน ไม่รวมค่าที่พัก ไม่รวมค่าเที่ยว + ทำอาหารกินเอง อาทิตย์ละ 100 ปอนด์ถือว่าหรูมาก ส่วนตัวทำกับข้าวกินเองไปซื้อของอาทิตย์ละครั้ง ครั้งละไม่เกิน 40 ปอนด์ ข้าวเที่ยงออกไปซื้อกินกะเพื่อน (เด๋วไม่ได้คุยกะใครบ้าตายพอดี) ก็มื้อละ 4-5 ปอนด์ 5 วันต่อสัปดาห์.. ถ้ากินมื้อเย็นแบบเอาพลังก็มื้อละประมาณสิบปอนด์

ค่าที่อยู่ก็แล้วแต่บุญพาวาสนาส่งว่าจะไปอยู่ได้แบบไหน รายละเอียดก็เยอะ เพราะว่าอยู่เมืองใหญ่ก็แพงหน่อย เมืองเล็กก็ถูก แล้วต้องแชร์ห้องอะไรกะใครยังไง

ถ้าจะเรียนอังกฤษลองไปสอบ ielt ยังคับ ง่ายกว่า toefl นะ เข้าใจว่า

หมดรอบนี้จะหายไปอีกนานไหมเนีย้ะ แล้วแต่ว่ามีคนมาอ่านเท่าไหร่ละกัน อิ อิ (เรียกคะแนนซ่ะงั้น)

อยากตะโกน

วันนี้รู้สึกผิด

ไปคุยกะน้องคนนึงทางเอ็ม แล้วรุ้สึกว่าตัวเองพูดอะไรบางอย่างมากเกินไป

กลายเป็นตาแก่ขี้บ่น พูดนั่นพูดนี่

แล้วก็มารุ้สึกผิดทีหลังว่าพูดไปทำไม

(ไม่ได้พูด พิมพ์)

จริง ๆ อยู่ ๆ นี่พูด (ออกเสียง) น้อยมาก
ผิดธรรมชาติพอสมควร

หนักไปทางพิมพ์มากกว่า

รู้สึกเครียดไม่ได้ออกแรง

เพราะว่าวอลเลยก็หมดเทอมแล้วไม่มีการเล่น

จะไปกินเหล้าแดนซ์ก็ไม่หนุก
เพราะมันไม่เหมือนกัน
ไปก็ไม่สนุก ขาดเพื่อนคุยเรื่องสัพเพเหระ

วันนี้กลับบ้านได้ตะโกนร้องเพลง

อาจจะดีขึ้น

พยายามเข้าต่อไปละกัน
ทาเคชิ

บางทีได้ตะโกนมากขึ้นน่าจะดี

(อาบีไม่อยู๋บ้าน ทำไรก็ทำสบายใจ :P

เฮ้อ

ไม่ได้เขียนมาพักใหญ่ ๆ จะว่าไม่ว่าง ก็ไม่ใช่ แต่ขี้เกียจมากกว่า

เขียนไปก็ไม่รู้มีใครจะอ่านรึเปล่า

จะเขียนเรื่องการเมืองก็แรงไป

ชีวิตวัน ๆ ก็ไม่มีอะไรขำ จะเขียนก็รู้สึกว่ามันไม่มีอะไรจะเขียนทำไม

ปวดหัว วัน ๆ มันแต่สนใจกะเรื่องไม่ใช่เรื่อง

คิดมากกะเรื่องที่มาไม่ถึงและพลาดไปแล้ว


จะเขียนยังไงต่อไปเนีย้ะ

มันกลายเป็นบล็อกเรื่องเศร้าจริงๆ แล้วนะเนีย้ะ

อยากกลับบ้าน T-T